Կանազ․ մշակույթի վեհ տունը

Այս վեհաշունչ գեղեցիկ Մշակույթի Տունը կառուցվել է հեռավոր 1958 թ-ին ճարտարապետներ Սոս Մանուկյանի եւ Վիլեն Տոնիկյանի նախագծով Քանաքեռի ալյումինի գործարանի ԲԱՆՎՈՐՆԵՐԻ համար... Քաղաքում այդ 600-տեղանոց դահլիճով Մշակույթի Տունը մարդիկ կոչում էին «Կանազ»-ի Մշակույթի Տուն, թեպետ այդպես հնչում էր ռուսերենի հապավումը «КАНАЗ», այսինքն` «Канакерский алюминиевый завод»:

 

Թամանյանական ոճին բնորոշ սյուներն ու խոյակները զարդարում են դեկորատիվ կամարաշարի ձեւով լուծված շենքի գլխավոր ճակատը: Կամարաշարի երկու կողմերում` փառավորելով աշխատավոր մարդուն, տեղադրված են քանդակագործ Գրիգոր Բադալյանի բանվորի եւ կոլտնտեսուհու քանդակները:

 

Ի դեպ, այս շենքի շինարարության վրա աշխատել են շատ հայրենադարձներ: Դրանց թվում էր նաեւ Պոլիսից Հայաստան գաղթած Պետրոսյան Գրիգորը` իմ արդեն երջանկահիշատակ ընկերուհի` տիկին Օֆելիայի հայրը... Տիկին Օֆելիան շատ էր հպարտանում, որ իր հայրը նույնպես մասնակցել է այդ շինարարական աշխատանքներին. «Ճակատի այ այս մասը հայրս է շարել...»:

 

Մինչ օրս, ամեն անգամ անցնելիս այդ աշխատավոր մարդուն փառաբանող շենքի մոտով, ակամա հիշում եմ տիկին Օֆելիայի բառերը, ակամա մտաբերում եմ երկու պատերազմներից հետո վերածնված մեր Հայաստանը, որը շենացրեցին Պոլսից, Արեւմտյան Հայաստանից եւ աշխարհի տարբեր վայրերից Հայրենիք վերադարձած հայորդի Գրիգորները...