Ինչու է հայտնի փաստաբանը կանգնել Վարդան Ղուկասյանի կողքին. Սուրբ Հարության տոնին բացահայտում է անձամբ աղմկահարույց գործերով իրավապաշտպանը

4 Ապրիլ, 2026 22:41

«Ինձ բազմիցս հարցնում են, թե որն է պատճառը, որ ես Վարդան Ղուկասյանի կողքին եմ»,-ամեն երկրորդ քաղաքացու հուզող հարցի պատասխանը Սուրբ Հարության տոնին բացահայտում է
հայտնի իրավապաշտպան, ԴՕԿ Կուսակցության շտաբի պետ Լևոն Բաղդասարյանը.

- Սուրբ Զատիկը միայն կրոնական տոն չէ․ այն համամարդկային իրավական, բարոյական և փիլիսոփայական դոկտրին է, որը դարերի ընթացքում ձևավորել է արդարության ընկալման հիմքերը։ Հարությունը՝ որպես գաղափար, չի սահմանափակվում մահվան հաղթահարմամբ. այն հանդիսանում է արդարության վերջնական վերականգնման սկզբունք։
Ինչպես ասել է Հիսուս Քրիստոս.
«Ճշմարտությունը ձեզ ազատ կդարձնի»։
Այս միտքը իրավական հարթությունում ստանում է հստակ ձևակերպում․ ճշմարտությունն ու արդարությունը փոխկապակցված են, և դրանցից որևէ մեկի բացակայությունը հանգեցնում է իրավական համակարգի փլուզման։
Հարությունը իրավունքի լեզվով նշանակում է՝
խախտված իրավունքի վերականգնում,
անարդար դատավճռի չեղարկում,
ճշմարտության հաղթանակ՝ նույնիսկ այն դեպքում, երբ այն ժամանակավորապես ճնշված է։
Այստեղ ակնհայտ է զուգահեռը քրեական արդարադատության հետ․
անմեղի դատապարտումը ժամանակավոր է, եթե կա պայքար ճշմարտության համար։
Դոստոևսկին գրել է․
«Եթե Աստված չկա, ամեն ինչ թույլատրելի է»։
Սակայն Զատիկը հակադարձում է այս վտանգավոր թեզին՝ հաստատելով, որ գոյություն ունի բարձրագույն արդարություն։
Պետությունը, որը չի ճանաչում Հարության խորհուրդը իր արժեքային համակարգում, դատապարտված է վերածվել ձևական ինստիտուտների հավաքածուի։
Հարության խորհուրդը մեզ պարտադրում է ընդունել, որ՝
օրենքը պետք է ծառայի ոչ թե ուժեղին, այլ՝ արդարին,
իշխանությունը չի կարող լինել ինքնանպատակ,
պատասխանատվությունը անխուսափելի է՝ ինչպես բարոյական, այնպես էլ իրավական հարթությունում։
Բազմիցս եմ բարձրաձայնել ԱՄՆ ի հիմնադիր հայրերից Ջորջ Վաշինգտոնի իրավանորմ դարձաց հետևյալ խոսքը.
«Անհնար է կառավարել աշխարհն,առանց Աստծո և Աստվածաշնչի»։
Այս միտքը պետական կառավարման տեսանկյունից նշանակում է՝
առանց արժեքային հիմքի, օրենքը վերածվում է գործիքային բռնության։
Արձանագրում եմ.
Խաչը խորհրդանիշ է ոչ միայն տառապանքի, այլ նաև իրավունքի համար պայքարի։
Այն հիշեցնում է, որ
արդարությունը հաճախ պահանջում է զոհողություն,։
Ճշմարտությունը պաշտպանելը հեշտ ճանապարհ չէ,
բայց վերջնական հաղթանակը պատկանում է ճշմարտությանը։
Սոկրատես-ը իր դատավարության ժամանակ հրաժարվեց փախչել՝ ընտրելով մահը, բայց պահպանելով ճշմարտությունը։
Սա իրավունքի պատմության մեջ առաջին մեծ «հարության ակտերից» էր՝
երբ մարդը մահացավ, բայց գաղափարը ապրեց և հաղթեց։
Ինձ հաճախ են հարցնում,թե որն էր պատճատը ,որ կանգնեցի Վարդան Ղուկասյանի կողքին։
Պատասխանս հետևյալն է։Սկսած առաջին նախագահից մինչ այսօր իրավական հարթության վրա պայքարել եմ պետական մարմինների անօրինական գործողությունների դեմ դատական ատյանների միջոցով վերականգնելով անձանց խախտվալ իրավունքները։Վարդան Ղուկասյանը տևական ժամանակ պայքարում է ,որպեսզի պետական մարմիններն իրենք ուղղեն իրենց սօալներն ու անօրինականությունները և,այսօր ընտրությունների նախաշեմին ակընհայտ է ,որ Հայաստանին անհրաժեշտ է Օրենքի Դիկտատուրայի ուժով ետ բերել հարկադրաբար խլված արժանապատվությունը,ճշմարտությունը,հավատն ու սէրը,ինչը հնարավոր է բացառապես միասնավար Վարդան Ղուկասյանի գլխավորությամբ։
Սուրբ Զատիկը մեզ ուղղված պահանջ է՝
ոչ միայն հավատալ, այլ նաև գործել։
Այսօր, երբ
ընտրությունները հաճախ վերածվում են առևտրի,
իրավունքը՝ ձևականության,
արդարությունը՝ ընտրովի կիրառման,
Հարության խորհուրդը հնչում է որպես վճռական հայտարարություն․
Չկա այնպիսի անարդարություն, որը չի կարող հաղթահարվել։
Չկա այնպիսի սուտ, որը չի կարող բացահայտվել։
Զատիկը մեզ հիշեցնում է՝
օրենքը միայն հոդվածների ժողովածու չէ։
Այն կենդանի համակարգ է, որի հիմքում պետք է լինի՝
ճշմարտությունը,
արդարությունը,
և մարդու արժանապատվությունը։
Եվ եթե երբևէ թվում է, որ
սուտը հաղթում է,
անարդարությունը գերիշխում է,
ապա պետք է հիշել Հարության խորհուրդը՝
ճշմարտությունը կարող է խաչվել, բայց երբեք չի կարող մնալ գերեզմանում։
Քրիստոս հարյավ ի մեռելոց։
Օրհնյալ է Հարությունը Քրիստոսի։