ԻՐԱՆ-ԱՄՆ ԲԱՆԱԿՑՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ ՀԱՍՏԱՏ ԿՇԱՐՈՒՆԱԿՎԵՆ
ՎերլուծությունԱյսպիսով, ԱՄՆ-ն նորից ստիպված եղավ ծանր հետեւանքներ խոստացող քայլի` Իրանի բլոկադային գնալ առանց դաշնակիցների օգնության (Те;с наеу https://iravunk.com/?p=338500&l=am): ՆԱՏՕ-ական երկրները մեկը մյուսի հետեւից շտապեցին հրաժարվել մասնակցել բլոկադային: Ընդ որում` փաստը, որ Հունգարիայում պարտվեց Օրբանը, ում Թրամփն իր ընկերն էր համարում եւ նախօրեին հունգարացիներին էր դիմել` նրա օգտին քվեարկելու համար, ցույց է տալիս ԱՄՆ նախագահի ռեալ կշիռը նաեւ եվրոպական հանրության մոտ:
Եվրոպայի` Թրամփի նկատմամբ այս կոշտացող մոտեցումը մեկ հանգամանքի մասին էլ է ակնարկում: Այնտեղ սկսել են հասկանալ, որ ինչպես իրանական պատերազմը, այնպես էլ դրան հաջորդած Իսլամաբադի բանակցությունները, բացի նրանից, որ ի ցույց դրեցին Իրանի բարձր դիմադրողականությունը, նաեւ հուշում են, որ հեգեմոնն այնքան էլ հեգեմոն չէ: Այլ կերպ ասած` ԱՄՆ-ի գլոբալ գերիշխանության մոդելն աչքի առաջ փլուզվում է: Ըստ այդմ, չի գործում մեխանիզմը, որը մինչ այդ ամերիկյան գերիշխանության հիմքն էր. բավական է Վաշինգտոնը մի թեթեւ սպառնար, որ բոլորը վազեին կատարելու: Իսկ դրա հիմքում այն է, որ չի գործում նաեւ ԱՄՆ-ի ռազմական մոդելը. օդից հարվածներ, եւ բոլորը հանձնվում էին: Ռազմական նոր մեխանիզմը, որն ի հայտ եկավ Ուկրաինայում եւ որին ռուսները (նաեւ` ուկրաինացիները) կարողացան ադապտացվել: Այսինքն, որ պատերազմում գերիշխող է ոչ թե միլիարդանոց տեխնիկան, որը սպառելուց հետո համալրելն է դառնում գերխնդիր, այլ էժան անօդաչուները, որոնք կարելի է արագորեն արտադրել տասնյակ հազարներով, ԱՄՆ-ի համար ներկայումս ապագա է: Կհասնի՞ այդ ապագային, դա եւս բազում գործոններից է կախված:
Մեկ այլ գործոն եւս ի ցույց դրվեց. աշխարհն այն աստիճան է կախված էներգառեսուրսներից, որ գերիշխող են դառնում այդ ռեսուրսները, եւ որ էլ ավելի կարեւոր է, լոգիստիկաները վերահսկողները: Մասնավորապես, Հորմուզի նեղուցը դարձել է այլ վերահսկողության գործիք, եւ ոչ միայն նավթի, այլեւ համաշխարհային շուկայի, քաղաքականության վերահսկողության: ԱՄՆ-ի համար այդ գործոնը լիարժեք չէ. էներգակիրներ ԱՄՆ-ն շատ ունի, բայց նաեւ հսկայական չափերի է հասնում ներքին սպառումը, եւ ազատ ռեսուրսներ քիչ են մնում: Ռուսաստանի պարագայում այլ պատկեր է, եւ պատահական չէ, որ Օրբանին հաղթող Մադյարի առաջին հայտարարություններից մեկն էր` «Մենք ստիպված կլինենք նստել բանակցությունների սեղանի շուրջ Ռուսաստանի նախագահի հետ։ Ռուսաստանի եւ Հունգարիայի աշխարհագրական դիրքը չի փոխվի։ Մեր էներգետիկ կախվածությունը Ռուսաստանից նույնպես կմնա։ Մենք կբանակցենք»: Զելենսկին երեւի դա լսում էր ապուշացած դեմքով… Մինչդեռ այս նոր էներգետիկ իրավիճակը նաեւ Եվրոպայի համար է առաջնային օրակարգ բերել Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների թեման: Մնալ կախված Հորմուզի նեղուցի՞ց, շարունակել օգտվել ամերիկյան գերթանկ էներգառեսուրսների՞ց. երկու տարբերակն էլ անխուսափելի են դարձնում տնտեսական աղետը: Իսկ երրորդ տարբերակը Մոսկվայի հետ լեզու գտնելն է. եվրոպական որոշ առանցքային փորձագետներ արդեն հիշել են Պուտինի երբեմնի առաջարկը` Պորտուգալիայից մինչեւ Վլադիվաստոկ տնտեսական տիրույթի մասին:
Այս նոր իրողությունները, իհարկե, Թրամփը եւս ստիպված է լինելու ընդունել, ընդ որում` շատ արագ, ժամանակ նա չունի: Հայտարարել է բլոկադայի մասին, բայց, օրինակ, ի՞նչ է անելու, եթե չինական որեւէ տանկեր, վրան չինական դրոշ բարձրացրած, փորձի անցնել դեպի Իրան կամ հակառակը: Պետք է խոցի՞ կամ գրավի՞. հաստատ լուրջ չէ: Կամ, որքա՞ն ժամանակ կարող է ամերիկյան գրեթե ողջ նավատորմը պահել Իրանի մոտ, երբ ամեն մի օրը նաեւ ներամերիկյան հարթությունում է իր համար անկում արձանագրում:
Այսպիսով, Թրամփը նորից կանգնած է երկընտրանքի առաջ: Շարունակել խոստացած ծովային բլոկադան, որը շատ արագ, ամենաուշը մեկ շաբաթից կհանգեցնի պատերազմի վերսկսման: Այն պատերազմի, որը նա դժվարությամբ կարողացավ կանգնեցնել:
Այլընտրանքը բանակցություններին վերադառնալն է, որքան էլ որ դրանք հիմա տապալված են թվում: Ընդ որում, արդեն հարցը միայն Իրանի հետ պայմանավորվելը չէ. պետք է միանգամայն այլ մոտեցում, այդ թվում` պատժամիջոցների մոդելի գոնե մասնակի ապամոնտաժում, նոր առեւտրային ուղիներ, այդ հիմքով կապերի ամրապնդում Չինաստանի եւ Ռուսաստանի հետ: Խոշոր հաշվով, գիտակցված եւ պայմանավորված անցում բազմաբեւեռ համակարգի:
Այլընտրանքը բոլորը պարզ տեսան. ոչ միայն ծավալվող պատերազմ, այլեւ ընդհուպ հասել են այն կետին, որտեղ հին համակարգը կորցնում է գործընթացները կառավարելու իր բոլոր հնարավորությունները: Իսկ դրա գագաթնակետը միջուկային բախումն է:
Չնայած, արդեն խոսվում է, որ մոտ օրերս Իրանի ու ԱՄՆ-ի եւս մեկ բանակցային ռաունդ կլինի: Մնում է, որ Թրամփի թիմում կարողանան մարսել փաստացի ներկա իրավիճակը:

