Ինչու հանկարծ Զելենսկին սկսեց «հայհոյել» Թրամփին
ՎերլուծությունԹե որ ուղղությամբ է զարգանալու Իրանի եւ ԱՄՆ–ի հակամարտությունը, գոնե երեկ օրվա առաջին կեսի դրությամբ դեռ անորոշ էր (Տես նաեւ https://iravunk.com/?p=339043&l=am): Ամերիկացիները խոսում էին բանակցություններից, Թեհրանը` հերքում: Ու քանի դեռ պատվիրակությունները չեն հասել Պակիստան եւ սկսել բանակցությունները, որեւէ հստակ բան ասել չի լինի: Բայց մեկ բան ակնհայտ է` կուլիսային ակտիվ շփումները շարունակվում էին, եւ այն փաստը, որ ամերիկացիները բաց թողեցին նախօրեին գրավված իրանական տանկերը, եկավ ակնարկելու, որ Վաշինգտոնի կողմից որոշակի զիջումներ, այնուամենայնիվ, կային:
Բայց փոխարենը, բավականին հետաքրքիր իրավիճակ է սկսում նկատվել ուկրաինական ուղղությամբ: Այսպես, Զելենսկու հերթական հայտարարությունը եկավ հաստատելու այն գնահատումը, որ Կիեւն արդեն հույսեր չի կապում Թրամփի հետ: Բայց այն բառապաշարը, որն իրեն թույլ տվեց Ուկրաինայի ժամկետանց նախագահը, շատ ավելիի մասին է ակնարկում: Այսպես, Զելենսկին հայտարարեց, որ Թրամփը չի կարող լինել Ուկրաինայում խաղաղության երաշխավորը։ «Օրինակ, ԱՄՆ-ն ասում է «նախագահ Թրամփ»։ Նախագահ Թրամփը այստեղ է եւս 2.5 տարի, եւ ի՞նչ ենք անելու հետո»,- ասում է նա: Վերջապես, նաեւ կոչ արեց «սենսացիա չստեղծել» Ուիտկոֆի եւ Քուշների՝ Կիեւ կատարած նախկինում հայտարարված, բայց դեռեւս չիրականացված այցից: «Սա ոչ թե մեզ է պետք, այլ նրանց»,- ծաղրի անցավ Զելենսկին: Այդ ֆոնին, նա հերթական անգամ հրաժարվեց զորքերը դուրս բերել Դոնբասից:
Սա մեկ բան է նշանակում` Զելենսկին ցուցադրաբար հրաժարվում է Թրամփի միջնորդությունից: Իհարկե, նրան «դուխ» է տվել այն վիճակը, որում Թրամփը հայտնվել է Իրանում: Բայց երեւի ոչ միայն դա. եվրոպական տիկնիկավարները եւս սկսել են ցուցադրական արհամարհանքի անցնել Թրամփի հանդեպ եւ հաստատ նույն բանն են խորհուրդ տվել նաեւ Կիեւին: Կարճ ասած, Զելենսկին այս անգամ ավելի քան հստակ ցույց տվեց, թե իրականում ով է ուկրաինական «շքերթը ղեկավարում», եւ դա Վաշինգտոնը չէ: Անկախ այն հանգամանքից, թե ԱՄՆ–ից ինչ կարգի փողեր եւ զենք–զինամթերք է ստացել:
Բայց անկախ պատճառներից, սա Թրամփին ուղղված շատ լուրջ հարված է: Նա, մի կողմից, համառորեն ինչ–որ բան է պահանջում Իրանից: Բայց հենց այդ պահին այնպիսի անձնավորություն, ինչպիսին է ԱՄՆ–ի կողմից տարիներով կերակրված Զելենսկին, որին Թրամփը պատկերացնում էր ամեն մի պահանջ վազելով, կատարողի դերում, ոչ միայն բացահայտորեն հրաժարվում է ԱՄՆ–ի բանակցային «ծառայություններից», այլ նաեւ բացահայտորեն ծաղրում է Թրամփի բանագնացներին: Էլ չասած ցուցադրական ակնարկի մասին, թե մեկ է, Թրամփին իշխելու շատ ժամանակ չի մնացել, 2.5 տարի, եւ նա այլեւս չի լինի: Սա կարելի է ասել` հեղինակությանը հասցված հարված, որին չպատասխանելը կարող է ունենալ շատ լուրջ հետեւանքներ, հատկապես եվրոպական խաղատախտակին Թրամփի դիրքերի հետ կապված. եթե Զելենսկին կարող է նրան այդպես «հայհոյել», ապա ի՞նչ է եղել, որ ավելի ծանրակշիռ եվրալիդերներ էլ նույնը չանեն: Գումարած, Զելենսկու նման մոտեցումը նաեւ պարզ ակնարկ է, որ Ուկրաինայի հետ կապված ԱՄՆ–ի կուրսը բառացիորեն ձախողման եզրին է, ինչը նաեւ ուղիղ հարված է այն բոլոր պայմանավորվածություններին, որոնք Թրամփն ուներ Մոսկվայի հետ, եւ որոնց հիմքում դրված էր ուկրաինական թեման:
Մի խոսքով, պատասխանի հերթը Թրամփինն է, եւ եթե պատասխանը չլինի բառացիորեն «պատժիչ» բնույթի, ապա նրան կարող են առհասարակ դուրս նետել ուկրաինական բանակցային գործընթացից: Մի բան, որը նա անում էր Եվրոպայի հետ: Իսկ դա, կրկնենք, ծանր հարված կդառնա, առավել եւս, երբ այն հաջորդում է Օրբանի հետ կապված Թրամփի ձախողմանը:
Թեեւ մյուս կողմից էլ Զելենսկու համար եւս իրավիճակը ծայրահեղ բարդ է, եւ նման հանդգնությունը կարող է նաեւ հուսահատության նշան լինել: Նախ, եթե նրա համար հիմնական հեղինակությունը Բրիտանիան է, ապա այստեղ չափազանց խառը ժամանակներ են սպասվում: Վարչապետ Քիր Սթարմերի եւ նրա ղեկավարած Լեյբորիստական կուսակցության վիճակը դարձել է գրեթե անհուսալի: Սթարմերի վարկանիշն այս պահին գնահատվում է 15-20%-ի կարգի, եւ սա այն դեպքում, երբ մայիսին կայանալու են տեղական ընտրություններ, որտեղ լեյբորիստները կարող են կատաստրոֆիկ պարտություն կրել: Իսկ դա երկիրը խոստանում է տանել այնպիսի համակարգային ցնցումների, որի արդյունքում, հարց է, Զելենսկու հետ կապված ծրագրերը Բրիտանիայում որեւէ մեկին կհետաքրքրե՞ն: Առավել եւս, որ հենց ուկրաինական ուղղությունն էր, որ բրիտանական մի քանի վարչապետների իրար հետեւից տարավ տապալման:
Սրանից զատ, Թրամփը դեռ միանգամայն կոնկրետ հաղթաթղթեր ունի Զելենսկու դեմ: Քննվում է Ուկրաինային տրամադրված փողերի թեման, որը ցանկացած պահի կարող է պայթյունային բացահայտման վերածվել: Վերջապես, Թրամփն ունի Զելենսկու լեգիտիմությունը չընդունելու, ինչպես նաեւ ուկրաինական թեման մի կողմ դնելով, Մոսկվայի հետ հարաբերությունները կարգավորելու քայլերի հնարավորությունը: Ու սրանցից հատկապես վերջինը կարող է նաեւ Եվրոպային ուղղված ծանր ապտակ դառնալ: Նկատի ունենք, որ Մոսկվան արդեն բացահայտ է խոսում եվրոպական այն օբյեկտներին հարվածելու տարբերակի մասին, որոնք Ուկրաինայի համար զենք–զինամթերք են արտադրում կամ իրենց օդային տարածքները տրամադրում են Ռուսաստանին հարվածելու համար: Այս թեմայով Գերմանիայի արտգործնախարարությունն անգամ հրավիրեց ՌԴ դեսպանին` բողոք հայտնելով: Բայց եթե չլինի ԱՄՆ–ի ռազմական կշիռը, ապա գերմանական այդ բողոքները հազիվ թե որեւէ էֆեկտ ունենան: Այլ դեպք. Էստոնիան շտապեց կոպտորեն հերքել Զելենսկու այն «բացահայտումը», թե Մոսկվան կարող է հարվածել բալթյան երկրներին: Դեռ չէր եղել դեպք, որ պաշտոնական Տալլինը կամ բալթյան այլ մայրաքաղաք Զելենսկուն հրապարակավ փաստացի ստախոս համարեր, այն էլ` ի օգուտ Մոսկվայի, ընդ որում, նաեւ ակնարկելով, որ «նման հայտարարությունները չեն նպաստում համագործակցությանը»: Բայց ահա, նման բան էլ եղավ, եւ դա նշանակում է, որ բալթյան գոտուն եւս լրջորեն վախեցրել են Մոսկվայից եկած մեսիջները, որ նրանց կհամարի Ռուսաստանի հետ պատերազմող երկրներ, եւ այդ իրավիճակում մեծ հարց է` ԱՄՆ–ից աջակցություն կստանա՞ն:
Մի խոսքով, ավելի նման է, որ որքան էլ Թրամփի մոտ թուլության նշաններ կան, սակայն Զելենսկին ավելի շուտ վատ կանխատեսումներից ելնելով է, որ որոշեց նրա դեմ ցուցադրական քայլերի գնալ: Իսկ վատ կանխատեսումներ նրա մոտ իրոք կարող են լինել. ռուսները պատրաստվում են մեծ հարձակման, այսօր–վաղն այն կսկսվի, ու այս անգամ ամեն բան կարող է շատ ավելի լուրջ լինել:

