Ինչպես են Հայաստանին Եվրոպա տանող ճանապարհին խաբեությամբ գայթակղելով Թուրքիա գցում. Արթուր Խաչիկյան

Ներկայիս հայկական ռեժիմի գլխավոր քարոզչական թեզիսներից մեկը Հայաստանին «եվրոպական ապագա» խոստանալն է։ Օգտագործելով այս խոստումը՝ իրենց հարյուրավոր քարոզիչների միջոցով նրանք համոզել են մեր հասարակության մի մասին դավաճանել մեր հայրենակիցներին և հանձնել Ղարաբաղը, հանձնել Մեղրին և բացել Զանգեզուրի միջանցքը այլ անվան տակ, դավաճանել մեր պատմությանը, մեր Եկեղեցուն և հայոց ցեղասպանության անմեղ զոհերի հիշատակին։ Եվ որոշ մարդիկ համաձայնվեցին սրան. եկեք հրաժարվենք ամեն ինչից ու ամբողջից,  և այս ամենը՝ հանուն եվրոպական երազանքի։

Բայց ռեժիմը և նրա քարոզչական բանակը ձեզ չեն ասում, որ այս երազանքը պարզապես միայն միրաժ է, պատրանք, խաբեություն։ Նրանք մեզ հրավիրում են գնալ դեպի Եվրոպա ճանապարհով, բայց իրականում այս ճանապարհը տանում է դեպի Թուրքիա և Ադրբեջան։ Եվ Հայաստանը սկզբում կլինի վասալ՝ մշակութային ինքնավարությամբ կախյալ տարածք, դրանից հետո Հայաստանի տարածքը կներառվի Ադրբեջանի կազմի մեջ, ադրբեջանական բնակչությունը կտեղափոխվի այստեղ, իսկ հայ բնակչությունը կհեռանա։

Հայ ժողովրդին ասում են՝ «Բարի գալուստ Եվրոպա»։ Մինչդեռ իրականում ամեն ինչ ընթանում է այս ուղղությամբ՝ «Բարի գալուստ Թուրքիա և Ադրբեջան»։ Եվրոպական երազանքն օգտագործվում է որպես խայծ՝ միամիտ հայերին իրենց հարևանների ստրկության մեջ գայթակղելով գցելու համար։

Այս ռեժիմը Հայաստանի արտաքին ու ներքին քաղաքականությունը ենթարկեցրել է այն ուժերին, որոնց նպատակը Հայաստանի ինտեգրումը չէ Եվրոպային կամ Հայաստանի ու Եվրոպայի միջև համագործակցության և գործընկերության հաստատումը։ Նրանց նպատակն է Հայաստանը ներքաշել Ռուսաստանի հետ առճակատման մեջ, խզել նրա կապերը Ռուսաստանի հետ և դարձնել նրան ամբողջությամբ կախված Թուրքիայից ու Ադրբեջանից՝ ՆԱՏՕ-ի ներկայիս և ապագա դաշնակիցներից։

Նպատակն է վերջակետ դնել ռուս-հայկական դարավոր կապերին, բարեկամությանը և համագործակցությանը, հայ ժողովրդին վերածել խաղաքարտի արևմտյան տերությունների ձեռքին, ներքաշել Ռուսաստանի դեմ պատերազմի մեջ, կրկին օգտագործել ու լքել, ինչպես դա տեղի ունեցավ 1918–1920 թվականներին։

Որտե՞ղ է Եվրոպայի հետ համագործակցության ու բարեկամության իրական ծրագիրը, և որտե՞ղ է կեղծը։ Ո՞րն է դրանց միջև տարբերությունը։

Եվրոպական համագործակցության իրական ծրագիրը օգուտ կբերեր հայ ժողովրդին, կնպաստեր տնտեսական կապերի զարգացմանը, առևտրին, տեխնոլոգիական զարգացմանը, կրթական փոխանակումներին, մշակութային ծրագրերին, ընդհանուր եվրոպական արժեքներին, ժողովրդավարական ինստիտուտների ամրապնդմանը և շատ այլ բաներին: Այս բոլոր առավելությունները զգալիորեն կնպաստեին հայ ժողովրդի բարեկեցությանը և չէին հանգեցնի Ռուսաստանի դեմ պատերազմելու անհրաժեշտության:

Սակայն դրա փոխարեն մենք ունենք կեղծ եվրոպական ծրագիր, որի նպատակը ոչ թե հայ ժողովրդին օգուտ բերելն է, այլ Հայաստանին ռուսական ազդեցությունից պոկելը, նրան Ռուսաստանի դեմ բուֆերային գոտու վերածելը (ինչպես բացահայտ հայտարարեց Մակրոնը) և նրան ենթարկեցնել Թուրքիայի և Ադրբեջանի ազդեցությանը։

Կեղծ եվրոպական ծրագիրը Հայաստանի առջև դնում է անիրատեսական նպատակներ, ինչպիսին է ԵՄ մուտք գործելը, ինչը տեղի չի ունենա տեսանելի ապագայում, և բրյուսելյան պաշտոնյաներից ոչ մեկը չի հրավիրել Հայաստանին մտնել այդ միության մեջ։

Դրա փոխարեն իրական եվրոպական (real European) ծրագիրը դարձավ անկյունաքարային 2017 թվականի նոյեմբերին, երբ ստորագրվեց Եվրոպական Միության և Հայաստանի միջև համապարփակ և ընդլայնված գործընկերության մասին համաձայնագիրը (CEPA), որը փոխարինեց 1996 թվականին ստորագրված Գործընկերության և համագործակցության մասին համաձայնագրին (PCA): Համաձայնագիրը նախատեսում էր տնտեսական համագործակցություն, առևտուր, քաղաքական բարեփոխումներ, մարդու իրավունքների ամրապնդում, ժողովրդավարություն, օրենքի գերակայություն, պայքար կազմակերպված հանցագործության դեմ, զբոսաշրջություն, գյուղատնտեսություն և գյուղական շրջանների զարգացում, ինչպես նաև ԵՄ-ի և Հայաստանի միջև համագործակցության շատ այլ ոլորտներ:

Սա իրական ծրագիր էր՝ Հայաստանի համար իրական օգուտներով՝ առանց Հայաստանին ներքաշելու Արևմուտքի և Ռուսաստանի միջև պատերազմի մեջ, որից Հայաստանը ոչինչ չի շահում, բայց շատ բան է կորցնում, իսկ գուցե և ամեն ինչ։

Կեղծ ծրագիրը Հայաստանին խոստանում է Եվրոպայի հետ առանց վիզայի ռեժիմ, որին հասնելու համար շատ երկար տարիներ կպահանջվեն, մինչդեռ ներկայիս ռեժիմի պայմաններում նույնիսկ սովորական վիզաներ ստանալը շատ ավելի դժվար է դարձել: Եվ իրականացման դեպքում առանց վիզայի ռեժիմը կհանգեցնի հարյուր հազարավոր հայերի արտագաղթին, հիմնականում երիտասարդների, և Հայաստանը կվերածի զառամյալ ծերերի լքված տան:

Դրա փոխարեն իսկական եվրոպական ծրագիրը կարող էր ներառել բազմակի մուտքի վիզաների, ուսանողական վիզաների և սեզոնային աշխատանքային վիզաների ազատականացումը, ինչը թույլ կտար հայերին տարեկան մի քանի ամիս աշխատել Եվրոպայում, ինչպես աշխատում են Ռուսաստանում, պահել իրենց ընտանիքները և վերադառնալ տուն: Առանց վիզայի ռեժիմը չի նշանակում Եվրոպայում աշխատելու իրավունք: Սա առանցքային տարբերություն է, որի մասին կառավարության քարոզիչները չեն հիշատակում:

Այս ռեժիմի կեղծ ծրագիրը խոստանում է, որ Հայաստանը կդառնա ԵՄ շուկայի մաս։ Սա ևս մեկ սուտ է, ևս մեկ հեքիաթ, որը չի իրականանա երկար տարիներ, եթե ոչ տասնամյակներ։ ԵՄ շուկան ամբողջությամբ լեցուն է. ամեն մի խանութի և սուպերմարկետի ամեն մի դարակի ամեն մի սանտիմետրը լի է եվրոպացի հազարավոր արտադրողների ապրանքներով։

Իր արտադրանքը Եվրոպայում վաճառելու համար Հայաստանը պետք է քվոտա ստանա Եվրամիությունից: Այս քվոտաները կոշտ մրցակցություն են շատ երկրների եվրոպացի հազարավոր արտադրողների միջև: Հայկական գյուղատնտեսական արտադրանքը կմրցակցի Ֆրանսիայի, Իսպանիայի, Գերմանիայի, Իտալիայի, Հունաստանի, Լեհաստանի, Դանիայի և շատ այլ երկրների արտադրանքի հետ: Այս արտադրողները ստիպված կլինեն վնասել իրենց, համաձայնվել գումարեր կորցնել, որպեսզի հայերին թույլ տան վաճառել իրենց արտադրանքը ԵՄ շուկայում:

Հայկական ապրանքները պետք է լիցենզիա և հավաստագրեր ունենան, որոնք ստանալու համար կպահանջվեն ամիսներ, տարիներ և տասնյակ հազարավոր եվրոներ։ Եվրոպական իշխանությունները կկառավարեն Հայաստանի տնտեսությունը և կթելադրեն Հայաստանին, թե որ ճյուղերը պետք է փակվեն, և որոնց թույլ կտան աշխատել։ Մրցակցությունը վերացնելու համար շատ հավանական է, որ շատ հայկական ձեռնարկումներ (բիզնեսներ) և արտադրողներ ստիպված կլինեն փակվել, իսկ դրա փոխարեն կխրախուսվեն որոշ այլ ոլորտներ, օրինակ՝ զբոսաշրջությունը։ Այլ կերպ ասած՝ Հայաստանը կկորցնի իր տնտեսական անկախությունը և սեփական տնտեսությունը կարգավորելու կարողությունը։

Եվրոպական կեղծ ծրագիրը կենթադրի անվտանգության երաշխիքներ, ռազմական դաշինքներ, ինչպիսին է ՆԱՏՕ-ին անդամակցությունը և ռազմական բազաները Հայաստանի տարածքում, որի շնորհիվ Միացյալ Նահանգները, Ֆրանսիան, ՆԱՏՕ-ն և այլ արևմտյան տերություններ կդառնան Հայաստանի դաշնակիցները և կապահովեն նրա անվտանգությունը: Սա ևս մեկ հեքիաթ է, որը ռեժիմի քարոզիչները, նրա բոլոր բլոգերները, լրագրողները, պետական ​​հեռուստատեսությունը, սոցիալական ցանցերը և այլն, և այլն, տարիներ շարունակ հեռարձակում են Հայաստանի բնակչության համար: Սա լավ վարձատրվող, լավ կազմակերպված քարոզչական մեքենա է:

Խաբեության այս արշավը շարունակվում է նաև այսօր, չնայած նրան, որ ոչ մի արևմտյան առաջնորդ երբեք չի խոստացել դառնալ Հայաստանի դաշնակիցը, երաշխավորել նրա անվտանգությունը, կառուցել ռազմական բազաներ նրա տարածքում: Արևմտյան շատ վերլուծաբաններ ընդգծել են, որ Արևմուտքը կենսականորեն կարևոր ազգային շահեր չունի Հայաստանում, չի դառնա Հայաստանի դաշնակիցը, և որ դրա փոխարեն նրա շահերը կենտրոնացած են Թուրքիայի ու Ադրբեջանի վրա:

Ե՛վ Ֆրանսիայի պաշտպանության նախարարը, և՛ ԱՄՆ-ի Պետդեպարտամենտի ներկայացուցիչները հայտարարել են, որ չեն պաշտպանի Հայաստանին հարձակման դեպքում։ Նույնիսկ եթե նրանք հայտարարեին դրա մասին, այդ երկրները չէին կարողանա անհրաժեշտ ուժերը հավաքել տարածաշրջանում և տեղակայել դրանք Հայաստանում։ Եվ, ի վերջո, նրանք ստիպված կլինեին պաշտպանել Հայաստանը իրենց սեփական դաշնակիցներից՝ Թուրքիայից ու Ադրբեջանից։

Այս կեղծ օրակարգը վանում է Հայաստանի դաշնակիցներին և Հայաստանի համար թշնամիներ ստեղծում տարածաշրջանում։ Իրանի դեմ պատերազմի և մեր տարածաշրջանում ուժերի դասավորության հիմնարար տեղաշարժի համատեքստում սա ուղիղ հակառակն է այն բանի, ինչ պետք է անի Հայաստանը։

Արևմուտքի հետ պաշտպանական համագործակցության իրական ծրագիրը կներառեր հետազոտական ​​ու մշակումների ծրագրեր, տեխնոլոգիական համագործակցություն, սպառազինության առաջավոր համակարգերի գնում արտոնյալ գներով, համագործակցություն ռազմական պատրաստության ոլորտում և այլ իրատեսական ծրագրեր, որոնք կամրապնդեին Հայաստանի անվտանգությունը՝ չխախտելով նրա ունեցած պարտավորությունները և վտանգի չենթարկելով նրան։

Եվ, վերջապես, ավելի հիմնարար հարց. ինչո՞ւ ստիպել Հայաստանին ընտրություն կատարել Արևմուտքի և Ռուսաստանի միջև: Ուկրաինայի ողբերգությունը բավարար չէ՞ր: Մեր տարածաշրջանի մյուս երկրները ստիպվա՞ծ են արդյոք ընտրություն կատարել: Արևմուտքը ստիպո՞ւմ է Թուրքիային կամ Ադրբեջանին խզել իրենց կապերը Ռուսաստանի հետ՝ արևմտյան ներդրումների դիմաց: Իսկ ի՞նչ կասեք Հնդկաստանի կամ Չինաստանի մասին: Ինչո՞ւ մի փոքրիկ, Աստծուց մոռացված հանրապետություն, որը հենց նոր ականատես եղավ էթնիկ զտումների ևս մի դրվագի (որն, ի դեպ, չհանգեցրեց Արևմուտքի միջամտությանը), ստիպված է կատարել ընտրություն, որը կվնասի իր շահերին, մինչդեռ ավելի հզոր երկրները ստիպված չեն կատարել այդպիսի ընտրություն:

Այսպես կոչված «եվրոպական ճանապարհային քարտեզը» Հայաստանի համար իրականում եվրոպական չէ։ Սա կեղծ ծրագիր է, խաբեություն, որի իրական նպատակն է Հայաստանը վերածել վասալի, կախյալ տարածքի՝ Թուրքիայի խնամակալության տակ, նրան օգտագործել Ռուսաստանի դեմ պատերազմում, իսկ հետո հրաժարվել նրանից, ինչպես դա արեց Արևմուտքը 1890-ականներին և 1918-1920 թվականներին։ Ճիշտ այնպես, ինչպես Օսմանյան կայսրության հայերը սպասում էին խոստացված եվրոպացի դիտորդներին 1878 թվականի Բեռլինի կոնգրեսից հետո, որոնք այդպես էլ չեկան, ճիշտ այնպես, ինչպես որ Հայկական Առաջին Հանրապետության առաջնորդներն էին սպասում ամերիկյան, բրիտանական ու ֆրանսիական զորքերի օգնությանը, որոնք այդպես էլ չեկան այն դեպքում, երբ Հայաստանի վերջին կտորը կուլ էին տվել նրա հարևանները։

Այս անգամ Արևմուտքն ունի հզոր զենք՝ լավ ֆինանսավորվող դավաճանների,  կրթություն և սեփական վերլուծական ունակություններ չունեցող քարոզիչների բանակ, որոնք պատրաստ են իրենց ժողովրդին տանել անդունդ՝ ամեն տարի իրենց հաշիվների վրա մուտք գործող միլիոնավոր եվրոների և դոլարների դիմաց։ Եվ այն, որ մեզանում այդքան շատ ծախու դավաճաններ գտնվեցին, ոչ ոք մեղավոր չէ, բացի մեզնից։

Այս թեմայով Փաշինյանի «դիվերսիֆիկացման» քաղաքականությունը Ալեքսանդրապոլի պայմանագիր 2 է «Գունավոր հեղափոխությունները»՝ հիբրիդային զենք Ֆաշիզմի ​​քարոզչությունը Հայաստանում անընդունելի է Արցախցի պատանի նկարչուհի Եվա Դանիելյան. «Միևնույն է, ես նկարելու եմ» Ֆուտբոլի պաշտոնյաների ոչ ֆուտբոլային կրքերը