Ինչ է տալու մեր տարածաշրջանին ԱՄՆ–ի եւ Իրանի խաղաղությունը

­Կար­ծես թե շատ բան է խո­սում այն մա­սին, որ Նե­թան­յա­հուն եւ նրա ծայ­րա­հեղ ռազ­մա­կա­նաց­ված կուր­սը ձա­խող­վում են (Տե´ս նաեւ https://iravunk.com/?p=341864&l=am): Եվ ե­թե Թ­րամ­փը վերջ­նա­կա­նա­պես ըն­դու­նի այդ փաս­տը` հաս­նե­լով Ի­րա­նի հետ հա­մա­ձայ­նա­գիր կնքե­լու աս­տի­ճա­նին, ա­պա դա հիմ­քից փո­խում է Մեր­ձա­վոր Ա­րե­ւել­քի աշ­խար­հա­քա­ղա­քա­կան դի­մա­գի­ծը: Եվ դա, ի­հար­կե, չի կա­րող իր ա­մե­նաու­ղիղ ազ­դե­ցութ­­յու­նը չու­նե­նալ նաեւ մեր տա­րա­ծաշր­ջա­նի վրա: Ա­ռա­վել եւս, երբ Ի­րանն այդ դեպ­քում ան­խու­սա­փե­լիո­րեն վե­րած­վում է գե­րու­ժի, ո­րի ա­ռաջ­նա­հերթ խնդիրն է լի­նե­լու իր սահ­մա­նա­կից տա­րածք­նե­րի ե­րաշ­խա­վոր­ված կա­յու­նութ­յու­նը:

­Կարճ ա­սած, ե­թե Թ­րամփն ըն­դու­նի Ի­րա­նի այդ նոր կար­գա­վի­ճա­կը, նա ի՞նչ շա­հեր է տես­նե­լու Հա­րա­վա­յին Կով­կա­սում: Կամ այս­պես. ե­թե Նե­թան­յա­հու­ի ռազ­մա­կան կուր­սը փոխ­վում է, Իս­րա­յե­լին այ­լեւս պե՞տք է կամ կա­րո՞ղ է Ի­րա­նի հա­րե­ւա­նութ­յամբ Ադր­բե­ջա­նին պա­հել որ­պես իր փոքր «ռազ­մա­կան կցորդ»: Վեր­ջա­պես, հարցն այս կող­մից էլ կա. իսկ Ի­րա­նը կցան­կա­նա՞, որ իր քթի տակ Հա­յաս­տան–ադր­բե­ջա­նա­կան ուղ­ղութ­յու­նը զար­գա­նա` որ­պես ա­մե­րիկ­յան պլաց­դարմ:

­ Աշ­խար­հագ­րութ­յու­նը հու­շում է, որ ե­թե Թ­րամ­փը կորց­նի Ի­րա­նի նկատ­մամբ վե­րահս­կո­ղութ­յան հաս­նե­լու հույ­սե­րը, նա նաեւ Հա­րա­վա­յին Կովկա­սում ա­նե­լու բան գործ­նա­կա­նում չու­նի: Ն­րա հա­մար այս տի­րույ­թը դառ­նում է փա­կու­ղի. վե­րե­ւում Ռու­սաս­տանն է, ներ­քե­ւում` Ի­րա­նը, իսկ դի­մա­ցը` ծան­ծա­ղող եւ փաս­տա­ցի ռուս­–ի­րա­նա­կան ռազ­մա­կան վե­րահս­կո­ղութ­յան տակ գտնվող Կաս­պից ծո­վը: Ու այս ե­րեք գոր­ծո­նը, ինչ­քան էլ, որ գե­ղե­ցիկ ճա­ռեր հնչեց­վեն «Թ­րամ­փի ու­ղու» ու նման այլ բա­նե­րի մա­սին, կրկնենք, Հա­րա­վա­յին Կով­կա­սը Թ­րամ­փի հա­մար դառում է ըն­դա­մե­նը փա­կու­ղի: Ա­ռա­վե­լա­գույ­նը, հնա­րա­վոր է այս­տեղ Ադր­բե­ջա­նից` Հա­յաս­տա­նով Թուր­քիա հաս­նող գիծ ստեղ­ծել: Բայց դա ռազ­մա­վա­րա­կան մա­կար­դա­կում Թ­րամ­փին ի՞նչ է տա­լու. ո­չինչ: Ընդ ո­րում, հա­նուն այդ ո­չն­չի պետք է բախ­ման մեջ մտնել ռուս­նե­րի եւ ի­րան­ցի­նե­րի հետ:

 Ադր­բե­ջա­նը, ի դեպ, այս օ­րե­րին ակ­տիվ շփում­նե­րի մեջ է Ի­րա­նի հետ: Քն­նարկ­վում են սահ­մա­նա­յին նոր ան­ցում­նե­րի եւ ե­ղած ծրագ­րերն ակ­տի­վաց­նե­լու թե­մա­ներ: Այ­սինքն, Ա­լիե­ւը թեեւ դեռ մնում է «Զան­գե­զու­րի մի­ջանց­քի» տրա­մա­բա­նութ­յան մեջ, բայց նաեւ սկսել է մշու­շոտ կեր­պով հաս­կա­նալ, որ հիմ­նա­կան շեշ­տը պետք է նո­րից դնի «Հ­յու­սիս–­Հա­րավ» տրա­մա­բա­նութ­յան վրա: Ու դա, թե­րեւս, կդառ­նա շատ ա­վե­լի ընդգծ­ված, ե­թե կնքվի ի­րա­նա­–ա­մե­րիկ­յան հա­մա­ձայ­նա­գի­րը (շատ հնա­րա­վոր է, որ դա լի­նի ար­դեն հա­ջորդ շա­բաթ­վա ըն­թաց­քում), եւ վերջ­նա­կան տեսք ստա­նա Նե­թան­յա­հու­ի` հե­ռա­նալ–չ­հե­ռա­նա­լու հար­ցը:

­Նի­կո­լի մոտ վի­ճա­կը «մի փոքր» այլ է: Վեր­ջին հայտ­նի սրա­ցում­նե­րը սկսել են նո­րա­նոր ո­լորտ­ներ ընդգր­կել, այդ թվում` հա­յաս­տան­յան հիմ­նա­կան ար­տա­հա­նում­նե­րի` ծի­րա­նի եւ խա­ղո­ղի ար­գելք է սահ­ման­վում: Իսկ ա­հա Նի­կո­լը, ով ըն­դա­մե­նը օ­րեր ա­ռաջ խոս­տա­նում էր, թե կգնա եւ հար­ցերն ա­րա­գո­րեն կլու­ծի, ան­ցել է այլ քա­րոզ­նե­րի, թե կգնեմ այն ապ­րան­քը, ո­րը չեն կա­րո­ղա­նում Ռու­սաս­տան տա­նել: Ն­րա է­կո­նո­մի­կա­յի նա­խա­րար Պա­պո­յանն էլ խոս­տա­նում է` դարդ չա­նեք, ապ­րան­քը Եվ­րո­պա եք տա­նե­լու: Ի­հար­կե, կա­րելի է այս թե­զե­րը հեշ­տութ­յամբ ջախ­ջա­խել: Ա­սենք, Նի­կոլն այդ ի՞նչ փո­ղով է ու­զում այդ­քան պտուղ–­բան­ջա­րե­ղե­նը գնել, պետբ­յու­ջե՞ի հաշ­վին` ժո­ղովր­դի գրպա­նի՞: Այ­սինքն, հի­մա էլ մի­լիարդ­նե­րով վար­կեր պետք է վերց­նի, որ իր կա­տաստ­րո­ֆիկ քա­ղա­քա­կա­նութ­յան հե­տե­ւանք­նե՞­րը փա­կի: Թե՞ միակ դարդն այն է, որ հան­կարծ այս ողջ խայ­տա­ռակ վի­ճակն էլ ա­վե­լի չզրո­յաց­նի նրա վե­րար­տադր­ման հնա­րա­վո­րութ­յու­նը: Պա­պո­յա­նի մա­սին չխո­սենք. բա ե­թե կա­րող էիր Եվ­րո­պա ապ­րանք տա­նել, այդ ին­չո՞ւ մին­չեւ հի­մա չես տա­րել:

­Բայց ամ­բողջ խնդի­րը մի փոքր այլ է: Այս վի­ճա­կում Նի­կո­լը ե­րե­ւի դեռ հույ­սեր է փայ­փա­յում, թե Թ­րամ­փի հետ թուղթ ենք ստո­րագ­րել, ա­մե­րի­կա­ցի­նե­րը կգան, մի­լիարդ­ներ կբե­րեն: Բայց ե­թե Թ­րամփը փո­խում է ռազ­մա­վա­րութ­յու­նը, այն է` գնում է Ի­րա­նի հետ պայ­մա­նա­վոր­վե­լու, ո­րից հե­տո մեր տա­րա­ծաշր­ջա­նը նրա հա­մար դեռ­նում է փա­կու­ղի, այդ դեպ­քում Նի­կո­լի այդ հույ­սե­րը եւս զրո­յա­նում են: Ընդ ո­րում, ան­կախ այն բա­նից` կվե­րար­տադր­վի՞, թե` ոչ: Միակ հույ­սը, մի­գու­ցե, կմնա Թուր­քիան: Բայց այն պա­րա­գա­յում, երբ Ի­րան­ը դառ­նում է գեր­տե­րութ­յու­ն, ե­րե­ւի Թուր­քիա­յի հետ էլ հույ­սեր կա­պե­լը կդառ­նա ա­նի­մաստ: Ընդ ո­րում, դեռ Ռու­սաս­տա­նի մա­սին չենք խո­սում:

­Կարճ ա­սած, կան տա­րա­ծաշր­ջա­նա­յին ընդ­հան­րա­կան զար­գա­ցում­նե­րի տրա­մա­բա­նութ­յու­ն, ո­րից փախ­չել պար­զա­պես չես կա­րող: Եվ ե­թե ան­գամ հե­տե­ւանք­ներն այ­սօր չլի­նեն, վա­ղը հաս­տատ լի­նե­լու են: Եվ այդ վա­ղը աս­վա­ծը շատ հե­ռու ա­պա­գա­յին չի վե­րա­բե­րում:

Տե´ս նաեւ https://t.me/iravunk/67863 

Այս թեմայով Աստղագուշակ կենդանակերպի բոլոր նշանների համար. ինչ է սպասվում նոյեմբերի 14-ին Փաշինյանը դեկտեմբերին 3 անգամ Ռուսաստան կգնա՝ բանակցությունների համար Նեթանյահուն, պաշտոնը պահելու համարմ, փորձում է համոզել Թրամփին վերսկսել Իրանի դեմ պատերազմը. Axios ԱՄՆ-ում ավիացիոն կոլապս է. 10 000 չվերթ հետաձգվել է, ավելի քան 3 100 ինքնաթիռ շեղվել է լայնածավալ խափանման պատճառով Ինչ էր Փաշինյանը «մոռացել» Դուբլինում