ԱՄՆ–Իրան նոր պատերա՞զմ, թե՞ պատերազմի իմիտացիա

Ի­րա­նի հետ կապ­ված սրա­ցում­նե­րը (Տե´ս նաեւ https://iravunk.com/?p=342614&l=am), նման է, որ սկսում են ստա­նալ պար­բե­րա­կան բնույթ: Ա­մեն դեպ­քում, նա­խօ­րեին ԱՄՆ–ն սկսեց հար­ված­ներ հասց­նել, ո­րոնք ապ­րիլ­յան հրա­դա­դա­րից հե­տո ա­ռա­ջին նման լուրջ մի­ջա­դեպն էր: Հար­վա­ծա­շա­րե­րը շա­րու­նակ­վե­ցին նաեւ ե­րեկ գի­րեր, եւ կա տպա­վո­րութ­յուն, որ դեռ կշա­րու­նակ­վեն: Նաեւ հաշ­վի առ­նե­լով, որ Թ­րամփն այդ մա­սին ու­ղիղ հայ­տա­րա­րութ­յուն­ներ է ա­նում` կշա­րու­նա­կեն հար­վա­ծել, քա­նի դեռ Ի­րա­նի հետ գոր­ծար­քը ստո­րագր­ված չէ:

Ի­րանն էլ, հաս­կա­նա­լի է, պարտ­քի տակ չի մնում` հե­տե­ւո­ղա­կա­նո­րեն պա­տաս­խան հար­ված­ներ հասց­նե­լով ա­մե­րիկ­յան բա­զա­նե­րին: Նաեւ հայ­տա­րա­րեց, որ ամ­բող­ջութ­յամբ ա­կա­նա­պա­տում է Հոր­մու­զի նե­ղու­ցը:

Մի խոս­քով, կա­րող է տպա­վո­րութ­յուն ա­ռա­ջա­նալ, որ կա­մաց–­կա­մաց ԱՄՆ–ն ու Ի­րա­նը վե­րա­դառ­նում են մասշ­տա­բա­յին պա­տե­րազ­մին: Միայն թե, դրա­նով հանդերձ, այս վեր­ջին օ­րե­րի բա­խում­նե­րի մեջ ո­րո­շա­կի տա­րօ­րի­նա­կութ­յուն­ներ նկատ­վում են:

Այս­պես, նման չէ, որ կող­մերն աշ­խա­տում են ի­րար շատ մեծ վնաս­ներ հասց­նել: Ե­թե վեր­ջում հայ­տա­րար­վում է յու­րա­քանչ­յուր կող­մից մի քա­նի տասն­յակ հրթիռ­նե­րի ար­ձակ­ման մա­սին, բայց, այս­պես ա­սենք, չկան մասշ­տա­բա­յին ա­վե­րա­ծութ­յուն­նե­րի մա­սին փաս­տեր, ո­րոնք պետք է լի­նեին այդ կար­գի հրթիռ­նե­րի պա­րա­գա­յում: Եվ տա­րօ­րի­նակ կլի­ներ, ե­թե այս ոչ շատ վտան­գա­վոր հար­ված­ներն Ի­րա­նին այն­պես վա­խեց­նեին, որ ա­ռա­վոտ­յան վա­զեին փաս­տա­թուղթ ստո­րագ­րե­լու:

­Հա­ջոր­դը. գո­նե այս վեր­ջին եր­կու բա­խում­նե­րին ԱՄՆ–ն հայ­տա­րա­րում է, որ Իս­րա­յե­լը չի մաս­նակ­ցել: Ի­րանն էլ Իս­րա­յե­լին հար­ված­ներ չի հասց­նում` դրա­նով հաս­տա­տե­լով ա­մե­րիկ­յան հայ­տա­րա­րութ­յուն­նե­րը: Այ­սինքն, ան­հաս­կա­նա­լիո­րեն Իս­րա­յե­լին այս նոր սրա­ցում­նե­րից հե­ռու են պա­հում. այն տպա­վո­րութ­յունն է, որ Թ­րամ­փը վա­խե­նում է, որ Նե­թան­յա­հուն ինչ­–որ բան այն չի ա­նի: Ընդ ո­րում, ե­րեկ էլ իսր­ա­յել­յան ի­րա­վա­պահ­նե­րը պաշ­տո­նա­կան մե­ղադ­րանք ներ­կա­յաց­րին Նե­թան­յա­հու­ի օգ­նա­կան­նե­րից մե­կին, ո­րը եւս պետք է որ վար­չա­պե­տին դրդի ա­վե­լորդ ջեր­մե­ռան­դութ­յու­նից հե­ռու մնալ:

Ա­մեն դեպ­քում, ո­րոշ հե­ղի­նա­կա­վոր ռազ­մա­կան փոր­ձա­գետ­ներ եւս ԱՄՆ-ի վեր­ջին եր­կու օ­րե­րի հար­ված­նե­րը, այն­պես էլ Ի­րա­նի պա­տաս­խա­նը հա­մա­րում են սահ­մա­նա­փակ: Բա­ցատ­րութ­յունն այն է, թե դրանք ա­վե­լի շատ նման են ի­րար վրա բա­նակ­ցա­յին ճնշում գոր­ծադ­րե­լու փոր­ձե­րի: Սա­կայն ան­գամ նման բա­ցատ­րութ­յունն է իր հեր­թին հար­ցեր ա­ռա­ջաց­նում: Այ­սինքն, ե­թե Թ­րամ­փը պա­հան­ջում է, որ ի­րան­ցի­ներն ա­ռա­վոտ­յան արթ­նա­նան եւ գան «գոր­ծարք կնքե­լու», ա­պա դա նշա­նա­կում է, որ ար­դեն կա ինչ­–որ փաս­տա­թուղթ, ո­րը կա­րե­լի է պար­զա­պես ստո­րագ­րել: Ընդ ո­րում, դա նաեւ մինչ այս բա­խում­նե­րը հաս­տա­տում էին կող­մե­րը, թե` բա­նակ­ցութ­յուն­նե­րը գործ­նա­կա­նում ա­վարտ­ված են, մնում է մեկ­–եր­կու հարց, ո­րոնք լուծ­ման փու­լում են: Եվ վերջ, կա­րե­լի է ստո­րագ­րել: Այ­սինքն, ե­թե հի­մա այդ մեկ­–եր­կու հարցն է մնա­ցել խնդի­րը, ու­րեմն ռազ­մա­կան ճնշման կա­րիք էլ պետք է որ չլի­ներ:

­Կամ, ե­թե այդ կա­րի­քը կա, նշա­նա­կում է, որ լուծ­ված չեն ա­մե­նա­կա­րե­ւոր եր­կու հար­ցե­րը` Հոր­մու­զի նե­ղու­ցի եւ ի­րա­նա­կան հարս­տաց­ված ու­րա­նի: Բայց ե­թե հենց դրանք են ար­գե­լա­փակ­վել, նշա­նա­կում է, որ ոչ մի հարց էլ լուծ­ված չէ. հա­կա­մար­տութ­յունն այն փու­լում է, ինչ մինչ պա­տե­րազ­մը, եւ նման մանր–­մունր հար­ված­նե­րը չէ, որ կա­րող են հարց լու­ծել:

­Թե­րեւս, բա­ցատ­րութ­յունն այս­տեղ մե­կը կա­րող է լի­նել. բա­նակ­ցութ­յուն­ներն ի­րոք հա­սել են այն կե­տին, երբ կան վերջ­նա­կան պայ­մա­նա­վոր­վա­ծութ­յու­ններ, բայց ո­րոնք կող­մե­րը կա­րող են ստո­րագ­րել միայն «հա­վել­յալ պա­տե­րազ­մով» անց­նե­լով: Թե, տե­սեք, որ­պես­զի սկսվող նոր պա­տե­րազ­մը կանգ­նեց­նենք, ստիպ­ված ե­ղանք փոխ­զիջ­ման գնալ: Ե­թե այս տար­բե­րակն է, ա­պա կա­րե­լի է նաեւ նկա­տել, որ դա ա­ռա­ջին հեր­թին պետք է Թ­րամ­փին: Ի­րա­նը դեռ ժա­մա­նակ ու­նի, շտա­պե­լու կա­րիք չկա: Երկ­րի ներ­քին կա­յու­նութ­յունն ա­պա­հով­ված է, ու­ժե­րի կու­տա­կու­մը շա­րու­նա­կում է, նավթն էլ «տա­կից» վա­ճա­ռում է հենց ԱՄՆ­–ին. հա­մե­նայն­դեպս, նա­խօ­րեին Թ­րամ­փը խոս­տո­վա­նեց, թե գաղտ­նի կեր­պով ի­րա­նա­կան նավթ հա­նում է հա­մաշ­խար­հա­յին շու­կա: Իսկ ա­հա ԱՄՆ­–ում, ինչ­պես հեր­թա­կան վի­ճա­կագ­րա­կան տվյալ­նե­րը ցույց տվե­ցին, սկսել է ար­ձա­նագր­վել վեր­ջին տա­րի­նե­րի հա­մե­մատ ռե­կոր­դա­յին գնաճ: Այ­սինքն, նաեւ դրա­նով Թ­րամ­փը «տվեց­–ան­ցավ» Բայ­դե­նից, ո­րի հա­մար ներ­քին սրա­ցում­նե­րից հա­զիվ թե խու­սա­փի:

­Մի խոս­քով, շատ նման է, որ պետք է ար­դարաց­նել, թե ին­չու նման զի­ջում­նե­րով խա­ղա­ղութ­յան պայ­մա­նա­գիր կնքե­ցին, եւ դրա լա­վա­գույն տար­բե­րա­կը մի քա­նի օր ի­րար վրա հրթիռ­ներ ար­ձա­կելն է: Ի­հար­կե, դո­զա­յի մեջ, այ­սինքն, Նե­թան­յա­հու­ին այս պատ­մութ­յա­նը մոտ թող­նել պետք չէ:

Ե­թե այս սցե­նարն է, ա­պա պետք է են­թադ­րել, որ ար­դեն մեկ­–եր­կու շա­բա­թից ԱՄՆ–ն ու Ի­րա­նը պաշ­տո­նա­պես կստո­րագ­րեն «խա­ղա­ղութ­յան գոր­ծար­քը»:

Տե´ս նաեւ https://t.me/iravunk/68371 

Այս թեմայով Համաշխարհային տնտեսությունն ավելի է զգուշանում ԱՄՆ-ից Իրանում հանդիսավորությամբ նշվել է Հայաստանի Անկախության տոնը Նման նշանները վկայո՞ւմ են խոշոր պատերազմի մոտենալու մասին (Տեսանյութ) «Ժողովուրդ». Լենա Նանուշյանի նոր ձախողումների շարքը Երբ կարող է տեղի ունենալ ԱՄՆ-ի հաջորդ խոշոր հարձակումը Իրանի վրա