Իշխանության քարոզչական փուչիկները պայթում են արագորեն․ ԶԱՐՄԱՆՔ
ԶարմանքԶարմանքից կարելի է քարանալ․ ՔՊ-ական պատգամավոր ԱՐՓԻՆԵ ԴԱՎՈՅԱՆԸ պնդում է, թե Թալինի եկեղեցու հոգեւոր հորը՝ Տեր Թադեին, 4 երեխաների հետ տնից հանում են, իսկ բնակարանը գրանցված է «Կտրիճ Ներսիսյան» անունով անձի վրա, ոչ թե կաթողիկոսի։ Սակայն փաստաբան Արա Զոհրաբյանը պնդում է՝ պատգամավորը բացահայտ ստում է։ Նրա խոսքով՝ Ամենայն Հայոց կաթողիկոսի անձնագրային անունը նախ «Գարեգին Բ» է, իսկ վիճահարույց բնակարանը 2012 թվականից պատկանում է Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցուն, ոչ թե որեւէ ֆիզիկական անձի։ Ավելին՝ օգոստոսի 26-ին դատարանը բավարարել է Եկեղեցու հայցը եւ որոշել բնակարանից վտարել Արամայիս Թախմազյանին ու Հռիփսիմե Խաչատրյանին։ Բնակարանը, ըստ փաստաբանի, նախատեսվում է տրամադրել բնակության կարիք ունեցող հոգեւորականի ընտանիքի։ Այսինքն՝ պատգամավորի հնչեցրած հայտարարության եւ դատարանում արձանագրված փաստերի միջեւ ակնհայտ հակասություն կա։ Ու այստեղ զարմանքը միայն մեկ բանի նկատմամբ է․ ինչպե՞ս կարելի է իշխանության անունից այնպիսի սուտ ասել, որ 24 ժամ էլ չանցած՝ փուչիկի պես տրաքի։ Եթե իշխանության քարոզչական փուչիկներն այսքան արագ են պայթում, դժվար է հասկանալ՝ դրանց ներսում երբեւէ ճշմարտություն եղե՞լ է, թե՞ միայն քաղաքական օդ։
Ի դեպ, կարծես թե, ԱԺ-ում չհայտարարված մրցույթ լինի, թե ում ելույթը կարող է ավելի շատ հուզել հանրությանը։ Բայց, երբ գիտես իրականությունը, հնչեցվածը միայն զարմանք է առաջացնում։ Այսպես, պատերազմի օրերին մի քանի օր հորը դիահերձարաններում փնտրած ու ողջ-առողջ գտած ՔՊ-ական պատգամավոր ԹԱԳՈՒՀԻ ՂԱԶԱՐՅԱՆԸ ԱԺ ամբիոնից հուզվում է՝ հիշելով իր, այսպես ասած, տառապանքները: Արձագանքելով վերոնշյալին՝ 44-օրյա պատերազմում զոհված ժամկետային զինծառայող Դավիթ Գեւորգյանի մայրը՝ Ալիսա Գեւորգյանը, մի շարք հարցեր է բարձրացնում․«Լսելով ելույթը՝ հարց է առաջանում. նույն անձը չի՞ ցնցվում ու վեր չի՞ թռչում, երբ շեֆը վեց տարի շարունակ իրենց զավակներին փնտրող ծնողներին ասում է՝ դուք ուրիշ երեխաներ չունե՞ք, նրանցով զբաղվեք, երբ Եռաբլուրում քաշքշում ու ասֆալտին են փռում դիահերձարաններում ման եկած ու որդիների միայն մասունքները գտած ծնողներին, երբ պարկերի մեջ հատակին գցած տղաների մարմինները քայքայվում են դիահերձարաններում... »։ Հերոսի մայրը նաեւ հարց է բարձրացնում՝ ՔՊ-ական պատգամավորուհու դրսեւորած «զգայունությունը» տարածվո՞ւմ է նաեւ այն դեպքերի վրա, երբ ծնողների աչքի առաջ պատերից ջնջվում են զոհված տղաների նկարները, վերացվում փառքի անկյունները, արժեզրկվում այն ամենը, ինչի համար նրանք զոհվել են, եւ նրանց զոհողությունը ներկայացվում է որպես անիմաստ, թե՞ այդ «զգայունությունը» սահմանափակվում է միայն սեփական անձով եւ յուրայինների նեղ շրջանակով։
Իսկ Նիկոլ Փաշինյանի զուգընկեր ԱՆՆԱ ՀԱԿՈԲՅԱՆԸ շարունակում է բռնության մասին խրատական աֆորիզմները՝ հիշեցնելով, որ բռնության միջավայրում մեծացող երեխայի համար աշխարհն այլեւս անվտանգ չէ։ Հետաքրքիր է՝ այդքան երեխաների մասին մտածող տիկին Հակոբյանը ինչո՞ւ 2020-ին թողեց «Ժպիտների քաղաք» հիմնադրամի հոգաբարձուների խորհրդի նախագահի պաշտոնը, որը զբաղվում էր հենց քաղցկեղով եւ արյան հիվանդություններով երեխաների աջակցությամբ։ Աֆորիզմները շատ են, իսկ պատասխանն այս հարցին՝ չկա՞։ 2020-ին պատերազմ էր, իսկ հիմա՞։
ԶԱՐՄԱՑԱԾ Է «ԻՐԱՎՈՒՆՔ»-Ը

