Երբ դավաճանությունն ապրելու ձև է դառնում, պետությունը փրկելու համար օրենքը պետք է դառնա ապրելու կանոն
Վերջին շրջանում մարդկությունը ականատես է քաղաքական գործընթացների էթիկայի և փիլիսոփայության գլոբալ վերաձևաչափման, ինչը տանում է դեպի միջազգային ինստիտուտների ճգնաժամ և միջազգային իրավունքի տոտալ էրոզիա։ Ինչպես դիմակայել այս համատարած բարոյական ճգնաժամին, որը ողողված է դավաճանություններով հարցի պատասխանը փորձել ենք ստանալ աղմկահարույց գործերով հայտնի իրավապաշտպան, չորրորդ իշխանության շահերի պաշտպան ու պահապան Լեվոն Բաղդասարյանից, ով տվեց հետեւյալ բանաձեւը.
- Դավաճանություն ասելով չպետք է հասկանալ միայն պետական դավաճանությունը։ Դավաճանում են Հայրենիքին, ընկերոջը, ընտանիքին, գաղափարին, տված խոսքին, վստահությանը և, վերջապես, սեփական խղճին։
Թշնամին չի դավաճանում․ նա դիմացդ է։ Դավաճանում է նա, ում թույլ ես տվել կանգնել կողքիդ։
Հուդայի երեսուն արծաթը վաղուց չկա, բայց Հուդայի անունը մնացել է։ Ով մեկ անգամ վաճառել է հավատարմությունը, հաջորդ անգամ այլևս խիղճ չի փնտրում՝ գին է փնտրում։
Ամենավտանգավորն այն է, որ այսօր դավաճանությունը շատերի համար այլևս ամոթ չէ․ այն դարձել է ապրելու ձև, արհեստ ու կենցաղային մշակույթ։
Այս բարոյական համաճարակի դեմ քարոզներով չեն պայքարում։ Անհրաժեշտ է հանրային ու իրավական սանիտարություն՝ օրենքի դիկտատուրայի ուժով։
Ոչ հաշվեհարդարով, այլ օրենքով։
Ոչ վրեժով, այլ անխուսափելի պատասխանատվությամբ։
Երբ դավաճանությունն ապրելու ձև է դառնում, պետությունը փրկելու համար օրենքը պետք է դառնա ապրելու կանոն։

